De vragende instructie

“Papa komt je vanavond weer op halen, goed?” Ik zie de leidster naar me kijken en weet wat ze denkt, al voor ze het zegt: “Maar als het nu niet goed is dan…” Ik trap regelmatig in de valkuil om een vragende instructie te geven. Ik stel iets als een vraag, dat eigenlijk helemaal geen vraag is.

Vragende instructie

Je verlangt iets van je kind, dus geef je een instructie. Denk daarbij aan opruimen, naar bed gaan, aan tafel komen voor het eten en zo kan elke ouder waarschijnlijk nog wel 101 dingen bedenken. Het gebeurt heel vaak dat de instructie dan als vraag wordt gesteld: ‘zullen we gaan opruimen?’; ‘zullen we naar bed gaan?’. Tenminste ik hoor het mezelf vaak zeggen. En tuurlijk kan dat,  zeker als je kind op zo’n moment ook een keus heeft. Maar is het gewoon bedtijd en wil je dat je kind naar bed gaat, dan heeft je kind eigenlijk dus niet de keus en als je hem een vraag stelt, geef je hem de gelegenheid om daar ook ‘nee’ op te zeggen.

Van vraag naar instructie

Je hoeft natuurlijk niet alleen maar bevelen en commando’s te geven. Je kan ook op een ‘normale’, maar toch duidelijke manier je kind laten weten dat het ergens tijd voor is. ‘Het is tijd om naar bed te gaan’, ‘het is tijd om tanden te poetsen’, ‘het is tijd om te gaan eten’, ‘we gaan nu opruimen en daarna naar bed’. Door het op deze manier te stellen, laat je eigenlijk geen ruimte om nee te zeggen (maar heus, de peuterpuber schreeuwt daarop ook gewoon heel hard NEEEEEEE en laat zich vervolgens dramatisch op de grond vallen). Toch trap ik nog regelmatig in de valkuil, waarbij ik dan toch afsluit met bijvoorbeeld ‘goed?’. Laatst had ik het er nog over op de crèche, dat ik in mijn werk altijd uitleg geef over het belang van duidelijke instructies en mezelf thuis regelmatig betrap op een vragende instructie. De reactie die ik kreeg:

Maar thuis ben je ook gewoon moeder en niet pedagogisch werker. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *