Eerste keer… naar de opvang

img_1615

Ik schreef al eerder, ons mannetje gaat naar de opvang op de dagen dat ik werk. 2 dagen opvang en 1 dag oma. Noud ging voor het eerst naar de opvang toen hij zo’n 5,5 maand oud was. En dat was best wel even spannend natuurlijk. Benieuwd hoe ik het heb ervaren? Lees dan verder.

Welke opvang?

Allereerst moet je een keus maken naar wat voor soort opvang je kindje gaat. Een kinderopvang; gastouder; gastouder aan huis? Wij twijfelden in eerste instantie tussen kinderopvang en gastouder. Het huiselijke en kleinschalige van een gastouder sprak ons zeker aan, maar tegelijkertijd vond ik het ook lastig: wat als de gastouder ziek is/wat als ze met vakantie gaan. Vaak zal er iets geregeld zijn waar de kindjes naar toe kunnen, maar dan moeten ze dus wel weer naar een ‘vreemde’. Tevens werkten de gastouders bij ons in de buurt niet elke dag, waardoor je toch ook weer beperkt werd. Al snel kwamen we dus uit op kinderopvang. Bij ons vlakbij zit een kinderopvang, die hebben we bekeken, we hadden er een goed gevoel bij en we besloten voor deze opvang te gaan. Toen ik mijn werkdagen wist, hebben we hem ingeschreven. Er volgde een intakegesprek en Noud was ingeschreven. En toen kwam de eerste wenmiddag.

De eerste keer

Noud zou in eerste instantie 3 middagen naar de opvang gaan. We hadden een wenmiddag afgesproken en eerlijk wat zag ik daar tegen op. Ik liet mijn mannetje over aan ‘vreemden’ die hem helemaal niet kenden. Wat haalde ik in mijn hoofd? Waarom moest ik zo nodig aan het werk? Allemaal hele irrationele gedachten die door m’n hoofd spookten. Daar heb ik geen gehoor aan gegeven en op de afgesproken wenmiddag stond ik netjes op de afgesproken tijd bij de deur. Ik heb even gekletst met de leidster, z’n schema even uitgelegd, met Noud nog stevig op mijn arm. Toen kwam daar het moment dat ik toch echt weg zou moeten. Dat was even moeilijk en héél gek om met kindje die kant op te lopen en zonder kindje weg, maar het was ook goed. Ik vertrouwde de leidsters en het zou gewoon goed gaan. En die eerste dag ging het ook fantastisch. Hij had goed geslapen (daar zag ik tegen op, omdat hij in die periode niet goed sliep in een vreemde omgeving), goed gegeten en een prima tijd gehad. Pfff, die drempel was genomen.

En hoe gaat het nu?

Inmiddels gaat Noud al bijna 3 maanden naar de opvang. En het gaat prima. Tuurlijk heeft Noud de ene dag een betere dag dan de andere, maar die heeft hij thuis ook. Ik merk aan Noud dat hij socialer is en ook meer reageert op andere kindjes. Af en toe huilt hij op het moment dat ik weg ga, maar ook daarvan weet ik dat wanneer ik weg ben het al heel snel weer goed is. De eerste keer dat ik hem huilend achterliet, brak mijn hart echt wel even hoor. Ik heb vervolgens nog 5 minuten op de parkeerplaats zitten huilen. Er zijn wat dingetjes geweest bij de opvang wat ik niet prettig vond, maar dit besprak ik met de leidsters, werd goed opgepakt en nu gaat het gewoon hartstikke goed. Noud heeft een aantal favoriete leidsters (en mama stiekem ook wel), maar eigenlijk kan hij het met alle leidsters goed vinden. Tijdens een vakantieperiode zagen we elke keer dat we hem kwamen ophalen een ander, en dat vond ik wel even vervelend, maar nu is het weer rust en vertrouwde gezichten en voelt het weer helemaal oké! Ik laat Noud met een gerust hart achter en dat is het belangrijkste! En het allerfijnste moment? Dat is wanneer ik hem weer mag ophalen, hij me met een grote grijns en knuffel begroet. Iets mooiers bestaat er niet!

Gaat jouw kindje naar een opvang? En hoe heb jij dat ervaren?

2 gedachten over “Eerste keer… naar de opvang”

  1. Hoi Kim,
    Leuk om zo af en toe eens te lezen hoe jij alles beleeft. Heel herkenbaar, het achterlaten op een opvang, of zelfs de 1e keer bij een oma, maar zoals je zelf ook zegt, het wordt iedere keer iets makkelijker. Op een gegeven moment komt het zelfs zover dat als je bij het opstaan vertelt dat ze naar de opvang gaan, ze sneller uit bed komen en beter meewerken, want ze vinden het fantastisch, omdat ze er vooral mogen spelen. Zelfs nu Marijke 5 is, zit ze regelmatig te huilen als ze opgehaald wordt van de buitenschoolse opvang, want naar huis wil ze absoluut niet.

    1. Haha! Noud is nu nog vooral heeeeel erg blij als hij papa of mama ontdekt die hem komt ophalen. Genieten vind ik dat 😉 En als ik jouw reactie lees, moet ik daar dus extra van genieten, want het kan dus ook zo ineens andersom zijn 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *