Lief dagboek 2.0 – Week 50 & 51

16-12-27-4

Vandaag een ‘Lief dagboek’ op dinsdag. Een weekoverzicht van de afgelopen twee weken, want vorige week lukte het me niet door omstandigheden om op maandag mijn dagboek online te hebben. En nu kunnen de kerstdagen er ook gelijk in meegenomen. Benieuwd naar mijn afgelopen twee weken? Lees dan verder.


16-12-27-3Week 49

Deze week begon vrij rustig, as usual. We waren aan het werk en hadden plezier. Mijn moeder zette de kerstboom op, waar ik haar nog steeds enorm dankbaar voor ben. Ik twijfelde of we een kerstboom op zouden zetten, in verband met een klein kruipend jongetje, maar het gaat hartstikke goed en een kerstboom maakt kerst toch wel compleet. Woensdag merkte ik aan Noud dat hij niet lekker in zijn hum zat. Hij was huilerig en wilde eigenlijk alleen maar bij mij hangen. Desondanks gingen we toch maar even zwemmen, wat wel heel gezellig was. Een lief vriendinnetje ging mee, dus super leuk! ’s Avonds merkte ik dat Noud toch echt niet lekker was en ook wat warm voelde. Ik besloot hem te temperaturen en hij bleek tegen de 39 graden aan te zitten. Noud is over het algemeen heel steady 37 met soms lichte verhoging tot aan 38, dus ik snapte ineens waar de hangerigheid vandaan kwam. Het was overigens ook gelijk een voorbode voor de dagen die volgden. Donderdag begon hij ’s ochtends al met 39 graden koorts, dus ik belde de crèche en mijn werk af en hij heeft de hele dag geslapen. Was het niet in zijn bed, dan wel op mij. Zo zag de vrijdag er ook uit. Het is zo ongelooflijk naar om je kleintje zo ziek te zien. Zaterdag leek alles gelukkig weer goed te gaan, in ieder geval wat betreft de koorts. Vanaf zaterdag besloot de kleine meneer ook ineens weer om ’s nachts te gaan spoken.

16-12-27

Week 50

Afgelopen week vond ik een pittige week. Ik was moe. Ongelooflijk moe. Vooral dinsdag, ik reed naar huis van het werk en ik dacht bij mezelf: eigenlijk zou ik niet moeten autorijden in deze staat. Ik ben veilig thuis gekomen, heb zelfs nog gesport en toen heb ik me aan mijn moeheid over gegeven. En eigenlijk zagen al mijn dagen deze week er zo uit. Ik deed mijn dagelijkse dingen overdag en stortte ’s avonds in als Noud op bed lag. Manlief stortte zaterdagavond in. De gebroken nachten zijn echt killing. En ik besef me heel goed dat we absoluut niet mogen klagen. Het hoort er bij, en dat accepteren we ook. Zonder morren (nou ja, niet helemaal dan, de allervrolijkste ben ik niet als ik uit mijn slaap wordt gehaald) maken we een flesje en proberen we hem uit zijn boze/verdrietige bui te krijgen. We zijn er nog niet helemaal achter wat hem nu precies dwars zit. Soms is hij echt ook heel verdrietig als we bij hem komen, maar soms is hij ook gewoon zo ongelooflijk boos. Je krijgt hem dan ook heel moeilijk uit zijn boze bui, hij blijft daar in hangen. Maar goed, ik dwaal af. Ik wilde dus zeggen dat we absoluut niet mogen klagen, want wij hebben een hartstikke goede slaper. Maar als ouders raak je daar ook bijzonder snel aan gewend (of misschien zijn we wel gewoon verwend), dus dan vallen gebroken nachten even weer zwaar.

De week was dus niet om over naar huis te schrijven. Maar toen brak kerstweekend aan. 3 dagen, lekker samen zijn! Zaterdagochtend deden we nog wat boodschappen. En verder waren we de dag lekker thuis. We kookten wat uitgebreider dan wat we normaal doen en dat was ons eerste kerstdiner. Voor Noud pakte ik ook uit met een gerecht van zoete aardappel, geitenkaas en cashewnoten. Eerste kerstdag was een super gezellige dag met mijn schoonfamilie en dit schrijvende (op maandagochtend) maken wij ons op voor een tweede kerstdag met mijn familie!

Terugblikkend op de afgelopen twee weken, overheerst ziekte en gebroken nachten. Maar het kerstweekend is absoluut het hoogtepunt van de afgelopen twee weken, waarin één woord centraal staat: samen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *