Het omgaan met driftbuien


Noud is een jongetje met een vrij sterke eigen wil. Zoals mijn schoonmoeder dan vaak zegt: ‘wat ie in z’n kop heeft, heeft ie niet in z’n kont’.  Met andere woorden: als hij iets in zijn hoofd heeft, is hij daar moeilijk van af te brengen. En kan of mag iets op dat moment niet, dan kan het gebeuren dat meneertje ‘ontploft’. Maar hoe gaan wij daar als ouders dan mee om?

Driftbuien

Misschien kan ik beter eens beginnen hoe een driftbui bij Noud er uit ziet. Noud wil op dat moment iets, wat niet kan of niet mag. Vaak blijft hij dit dan toch een paar keer proberen en als hij toch elke keer weer te horen krijgt dat het niet kan/mag (ja, je kan het maar beter blijven proberen, want misschien mag het bij de 10e keer wel), dan wil het wel eens gebeuren dat hij dan begint te gillen, schreeuwen en hakken in het zand zet. Zo laat hij zich dan gerust op de grond vallen, vliegt het speelgoed door de lucht waar hij mee aan het spelen was en/of begint hij heel hard te huilen en is niet te kalmeren. En ja, dit kan hij ook prima in de supermarkt doen. Zo klinkt het misschien dramatisch, maar dit zijn uitzonderlijke gevallen hoor.  Overigens is het ook zo dat het voor kan komen, als er iets anders gaat dan het ‘normale’ ritueel.

Wat doe je dan?

Ik merk dat het bij Noud vaak werkt om hem op zo’n moment even te laten. Die boosheid moet hij kwijt. Hij doet dat op dit moment nog door te gillen. Het is mooi om te zien dat hij daar inmiddels een plekje voor heeft gevonden. Zo is het bij ons in huis vaak dat hij naar de deur naar de bijkeuken loopt en daar dan even gaat gillen. Gaat hij met speelgoed gooien, dan spreek ik hem daar wel op aan. Vaak wordt hij dan nog bozer, ik laat hem even uitrazen en daarna ruimen we samen het speelgoed op. Héél soms is hij gewoon niet uit een bui te krijgen, dan blijft hij maar huilen en gillen (en dan heb ik het niet over 5 minuten, maar rustig over een half uur of langer). We pakken dan vaak even een natte washand en leggen die op zijn gezicht, waardoor hij weer kalmeert. Tja, en dat is thuis. Maar wat als het gebeurt in de supermarkt? Ook dat is wel eens gebeurt en ik had verwacht dat ik me heel erg opgelaten zou voelen, maar op zich valt dat mee. Ik laat hem ook vaak maar even (sorry mensen, maar dat werkt het beste), ik blijf wel met hem in contact en met hem praten en benoem wat ik aan het doen ben. Vaak is de supermarkt al afleiding genoeg, dat hij vrij snel ‘vergeten’ is waarom hij ook al weer zo boos was.

Ik ben benieuwd hoe het gaat als hij straks wat ouder is. Wat werkt bij jouw kindje het beste om hem uit een driftbui te krijgen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *