Hersenspinsels #4 – Ziek zijn

Zo af en toe heb ik behoefte om gewoon even mijn gedachten op papier te spuien. Alle gekke hersenspinsels die zo oppoppen in mijn hoofd. Soms totaal nutteloze informatie, soms gevoelens en soms een mening. Soms over een heel specifiek onderwerp en soms gewoon lekker algemeen, zoals vandaag. Een lekker, luchtig kletspraatje.

De afgelopen week was het wat rustiger op mijn blog en social media met een goede reden. De griepepidemie die Nederland al flink wat weekjes in zijn greep houdt, was ook huize Vos weer even binnen getreden. Maandag begon het bij mij al langzamerhand weer en dinsdag was het echt drama. Ook manlief kreeg het weer te pakken en samen snotterden we flink wat af en zorgden zo, al snotterend, voor de kleine man. Want de enige die niet ziek was, was de kleine man. Gelukkig maar, want niks vervelenders als je kindje ziek is. Maar ik moet zeggen wanneer je ziek bent als ouders en er kruipt een kleintje rond…. Ik vind het allemaal maar ingewikkeld. Woensdag ging manlief weer aan het werk, het was mijn vrije dag en ik was nog steeds niet je van het. En als ik ziek ben, dan vind ik het heerlijk om op de bank te kruipen met een deken, serietjes aan, kopjes thee en echt kunnen uitrusten. Maaaaaar, je raadt het al. Dat kan niet hè? De kleine man heeft me natuurlijk ook gewoon nodig. Maar als je ziek bent, zijn sommige dingen dan ook best lastig. En ik probeer dan nog zo de leuke mama uit te hangen, maar ik kan gewoon net even iets minder hebben. Ik trek het niet om achter hem aan te kruipen en te kijken wie het snelst aan de andere kant van de kamer is. Wanneer je hoofd vol zit en bonst aan alle kanten, is het gegil om het woordje ‘nee’ iets minder te verdragen. Is het ‘dieeeeee’ na 2 keer nee ook niet zo leuk meer.  En ja, ik tel dan echt de minuten af tot het tijd is voor zijn slaapje (en hoop dan stiekem dat hij toevallig ook net een héél lang slaapje nodig heeft). En terwijl ik dit dan bij mezelf ontdek, komt er een andere gevoel ook meteen omhoog. Een schuldgevoel van hier tot St. Juttemus komt de kop op steken. En daar zit je dan: met je kop vol snot, een berg zakdoekjes naast je, zwelgend in zelfmedelijden; een hoopje ellende met een berg schuldgevoel.

Tja, het is lastig, ziek zijn en moederen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *