Ode aan mijn man

tilly-fotografeert223

14.10.06 – 14.10-16. 10 jaar samen met mijn lief, mijn steun, mijn toeverlaat. 10 geweldige jaren met fantastische hoogtepunten, maar ook verdrietige tijden. Die horen helaas bij het leven, maar samen hebben we elkaar daarin gelukkig kunnen steunen. Vandaag een ode aan mijn man!

De ontmoeting

We kenden elkaar al een tijd, voordat daadwerkelijk de vonk oversloeg. We werkten allebei in dezelfde supermarkt, als bijbaantje. Ik had toen een vriendje, zat in een gezellige vriendengroep en naast contact op het werk, zag ik mijn collega’s buiten het werk nauwelijks. Ongeveer anderhalf jaar later kwam ik nu manlief tegen tijdens het stappen. Allebei een glaasje te veel op, maar er kwamen vonkjes. Vervolgens hebben we veel gedate en afgesproken en uiteindelijk kwam het hoge woord er uit: ‘volgens mij kunnen we wel spreken van een relatie’.

Als partner

Manlief is de allerliefste, maar gewoon echt. Hij maakt van mij de gelukkigste vrouw ter wereld. Hij is mijn steun, mijn toeverlaat. Wij zijn totaal verschillend. Ik kan enorm paniekerig zijn en nogal snel op een kast vliegen, maar dan is altijd manlief daar om mij weer even met beide benen op de grond te zetten. Dat heb ik echt nodig. Manlief is eerlijk en oprecht. Hij zegt wat hij denkt en hij meent het. Dat kan soms confronterend zijn, maar tegelijkertijd is het heel prettig, want je weet gewoon waar je aan toe bent. Maar het allerbelangrijkste: hij is lief, hij is grappig, hij is knap, hij maakt me aan het lachen, troost me als ik verdrietig ben en gelooft in mij.

Als vader

Dit jaar heeft manlief er een nieuwe rol bij gekomen. De rol van papa. En dit is een rol die hem op het lijf is geschreven. Hij is fantastisch met onze zoon. Vanaf het allereerste moment doet hij alles. Ik weet nog heel goed dat ik bij de verloskundige zat ongeveer 6 weken na de bevalling (in het kader van nazorg) en ik vertelde dat ik het allemaal best zwaar vond en moest wennen, maar dat ik zo blij was dat manlief de zorgen voor zover mogelijk overnam als hij thuis kwam uit het werk, zodat ik dan even kon bijtanken. De verloskundige zei toen: ‘je mag in je handjes knijpen met zo’n man’. En dat doe ik natuurlijk ook. Ik smelt geregeld als ik zoonlief en manlief samen zie spelen, lachen of knuffelen.

Vandaag een ode aan mijn man. Omdat hij gewoon de allerliefste is. 

2 gedachten over “Ode aan mijn man”

  1. Lieve Kim,
    Hoe jij je mannetje en je relatie beschrijft, fantastisch en zoals wij jullie kennen is er geen woord van gelogen. Geniet van hem en je zoon.!
    Gefeliciteerd met jullie 10 jaar samen zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *