Throwback Thursday #3 – Borstvoeding

borstvoeding

Borstvoeding. Je leest/hoort/ziet er zo veel over. Je leest zelfs over de borstvoedingsmaffia. Vrouwen die zweren bij borstvoeding en proberen ieder ander ook over te halen tot borstvoeding, want dat is het allerbeste. Kunstvoeding is in hun ogen vloeken. Er is ook zoiets als een kunstvoedingsmaffia. Twee kampen die flink de strijd met elkaar aangaan. Ik behoor tot geen van beiden, maar ik deel wel met jullie mijn borstvoedingsverhaal.

Het begin

Al voordat ik zwanger was, wist ik het zeker: ‘ik ga borstvoeding geven.’ Wel was ik daar realistisch over, want lukte het niet, dan lukte het niet. Ik was me er bewust van dat borstvoeding geven een enorme opgaaf kan zijn en daarom nam ik zo’n houding aan. Mijn zoontje bleek een flinke jongen te zijn tijdens de geboorte en om te zorgen dat zijn suikers op peil kreeg, kreeg hij wat bijvoeding met kunstvoeding, omdat ik nog niet genoeg aanmaakte. Nu ik dat zo opschrijf, denk ik, niet genoeg? Ik was in het ziekenhuis druk aan het kolven, maar thuis zei de kraamverzorgende gelijk: ‘ik denk dat het zo wel op gang gaat komen’. En gelijk kreeg ze. De eerste week ging het allemaal redelijk oké. Het aanhappen was nog wat lastig, maar verder lukte het aardig. Aan het eind van de eerste week kreeg ik echter zo’n last van overproductie, dat de koolbladeren niet aan te slepen waren.

De problemen

Manlief en ik grapten er regelmatig over: ‘wat een luxe-probleem, een overproductie!’. Niet wetende dat het niet alleen een luxe-probleem is, maar daadwerkelijk een heel lastig iets is. Zoonlief vond drinken niet prettig meer (logisch, het ging veulste snel!) en we kwamen al snel in een strijd: happen, loslaten, happen, loslaten. Ik kon niet meer genieten en kreeg steeds meer pijnklachten. Een eerste afspraak bij de lactatiekundige. Die constateerde spruw, leerde me een andere manier van aanleggen en ik ging weer vol goede moed aan de slag. De eerste paar dagen ging het oké, maar al snel kwamen we weer in ons patroon terug. Ik sjouwde wat heen en weer tussen het CB en lactatiekundige. Op een gegeven moment was ik het zo zat, dat ik besloot alles maar te kolven en met de fles te geven. Ik geloof dat ik dit anderhalve maand heb vol gehouden. Man, wat een werk is dat! Het was een opluchting dat mijn ventje eindelijk rustig kon drinken, maar het was een hele uitputtingsslag.

Het einde

Zo heb ik zoonlief tot 3 maanden borstvoeding kunnen geven. Waar ik tijdens mijn zwangerschap steeds heel hard riep, lukt het niet, dan lukt het niet, vond ik het uiteindelijk onwijs moeilijk om de beslissing door te hakken om te stoppen met borstvoeding. Het voelde als falen (idioot, want dat is het natuurlijk niet!) en ik vond vooral dat ik niet mocht zeuren over te veel aan productie. Er zijn zoveel moeders waarbij het helemaal niet lukte. Maar toen kreeg ik serieuze problemen door de overproductie: namelijk een borstontsteking. En dat was de welbekende druppel die de emmer liet overlopen. Ik besloot dat het mooi was geweest. Ik begon met afbouwen en het einde kwam in zicht. Het was emotioneel, maar het was een juiste beslissing!

Heb jij borstvoeding gegeven? En hoe heb jij dat ervaren?

2 gedachten over “Throwback Thursday #3 – Borstvoeding”

  1. Overproductie had ik ook. Als lotje dronk liep het meteen haar neus weer uit. Het wad een ellende. En een pijn dat het allemaal deed. Letterlijk bloed zweet en tranen. Bij een eventuele volgende probeer ik het waarschijnlijk wel weer. Maar ik heb het als een drama ervaren. En koolbladeren of andere tips heb ik nooit gekregen.. raar eigenlijk haha.

    1. Ah, bah! Ellende inderdaad! Wel jammer dat je niet de tips voor koolbladeren ofzo heb gehad. Het hielp bij mij dan wel niet de overproductie tegen te gaan, het zorgde wel voor verzachting! 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *