Waar is m’n kind?

Na wat gebrabbel boven, maak ik een flesje klaar en loop ik naar boven. Ik doe de deur open en zeg, als altijd: ‘Goedemorgen’  terwijl ik de kamer binnenstap. En wat ik dan aantref…

Leeg?

Helemaal niks. Het bedje is leeg. De schrik slaat me om het hart. Als versteend blijf ik staan. Waar is mijn kind? De eerste gedachte is: kan hij NU al uit z’n bedje klimmen? Is hij er uit gevallen? Een fractie van een seconde schiet door mijn hoofd, heeft iemand mijn kind mee genomen? Die gedachte kan ik gelukkig snel loslaten, want ik hoorde toch net z’n gebrabbel. Ik stap verder z’n kamer in en begin dan te lachen. De kleine man ligt helemaal achter tegen het voeteneind aan, waardoor ik hem niet kon zien. Was gewoon verstoppertje aan het spelen, die dikke boef!

Menselijk brein

Dit alles vond plaats in ongeveer 5 seconden. Bijzonder hoe er 101 gedachten in zo’n korte tijd door je hoofd kunnen schieten.  Bijzonder hoe je hersenen zo heen en weer kunnen schieten en je toch eigenlijk voor de gek kunnen houden. Ik bedoel: ik wist dat Noud op z’n kamer was, ik had hem zelfs gehoord! Maar toch gaat de onheilspellende gedachte door je heen, hij is weg?! Bijna tegelijkertijd schiet dan ook de gedachte, doe normaal, dat kan helemaal niet. Maar als je elke ochtend binnen komt met ‘goedemorgen’ en je dan (meestal) een grote lach krijgt van dat kleine mannetje, staand in zijn bed, dan stel je je daar op in. Mensen blijven natuurlijk gewoontedieren en dit ochtendritueel was al in mijn hersenen gesleten, maar dat ging dus even anders. En dat klopte even niet en mijn gedachten gaan dan als een gek aan de ratel. Gelukkig bleek het allemaal heel onschuldig! 😉

Heb jij wel eens meegemaakt dat je iets verwachtte en dat het dan totaal anders was? Hoe reageerde je? 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *