Hersenspinsels – Slapeloze nacht

hersenspinsels

Kennen jullie dat? Je bent wakker, het is midden in de nacht, je kunt niet meer slapen en je gedachten schieten alle kanten op. Overigens gebeurt mij dit ook wel eens overdag, maar meestal is het toch ’s nachts. Ik voer dan hele gesprekken met mijzelf (in mijn hoofd, no worries, ik loop niet hardop tegen mezelf te kletsen midden in de nacht). Tijdens een slapeloze nacht besloot ik mijn hersenspinsels eens op te schrijven.

Kindloos nachtje

Hoe heb je het toch weer voor elkaar, Kim? Je kindje is uit logeren en je kunt eindelijk weer eens een nacht doorslapen. Niet dat Noud nu zo’n slechte slaper is, maar elke nacht moeten we wel 1 à 2 keer ons bed uit om hem zijn speentje weer te geven. Maar nu dat een keer niet hoeft, lig ik wakker in bed. Zou ik doorslapen verleerd zijn? Kan dat überhaupt? Is mijn biologische klok zo ingesteld dat ik gewoon rond de tijdstippen waarop Noud vaak wakker wordt, standaard wakker word? Gek is dat hè: elke nacht hoop ik dat we allemaal door kunnen slapen en nu is mijn kleintje uit logeren en lig ik al zo’n 2 uur wakker. Ben ik zo’n moeder die pas goed slaapt als ze haar kroost veilig om haar heen heeft? Om 2 uur vannacht werd ik wakker: even snel naar de wc en weer doorslapen was het plan. Maar dat liep toch even anders. Een gevoel nestelt zich in mijn buik: ‘hoe zou het met mijn kleintje gaan?’; ‘maakt hij het opa & oma niet te lastig?’; maar vooral het gevoel van ‘missen’. Ik kan het moeilijk uitleggen, maar ik voel me niet compleet. Na een uur wakker te hebben gelegen, besluit ik maar naar beneden te gaan. Even wat drinken en daarna op de bank met een boek. Dat helpt vast om weer in slaap te vallen. Nou nee dus, ook niet. Nog steeds kriebels in mijn buik. Is dat gek? Ik weet het niet. Mijn verstand wéét dat alles goed gaat en dat ik vooral eens even lekker normaal moet doen. Maar mijn hart voelt iets anders en luistert nu zeker niet naar mijn ratio. Inmiddels is het 3.45 uur. Ik zet nog maar even een kop thee, pak toch mijn boek er maar weer bij en ik besluit me hier maar aan over te geven. Het zal vast een kwestie van wennen zijn, een volgende keer gaat het vast beter met mama. En aan de andere kant:: het levert me wel een artikel op, mijn nachtelijke spookavonturen.

Herkennen jullie dit? En voeren jullie ook wel eens gesprekken met jezelf?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *