Hersenspinsels #6 – Zweverig

Tijd voor een nieuwe hersenspinsels! Al pratend met een collega kwam ik tot de ontdekking dat ik in een gekke flow zit. Of nou ja, gek. Voor mij is het gek. Ik ben het niet van mezelf gewend en daarom vind ik het gek.

Licht geven

Ik heb mezelf nooit als een enorm zweverig typetje beschouwd. Misschien ben ik het wel, maar ik doe er niet zo veel mee. Ik rationaliseer alles. Ik voel ook van alles, maar dat probeer ik dan vervolgens weer te rationaliseren. Maar momenteel zit ik in een fase, waarin ik mijn gevoel niet rationaliseer. Het gevoel is zo overheersend en overal, dat ik het simpelweg ook niet kan tegenhouden. Ik zweef op een wolk van intens geluk, ben sentimenteel en heb het gevoel dat ik licht geef (had ik al gezegd dat dit een heel zoet verhaal wordt? Niet, nou, bij deze).

Sentimenteel

Ik ben momenteel wat sentimenteel, mijn zoon wordt bijna 1. Ik vind dit nogal een dingetje. Het jongetje die van mij moeder maakte, die mij dingen van mezelf liet zien die ik niet van mezelf kende, die me liet voelen wat onvoorwaardelijke liefde is. Dat jongetje dat straks geen baby meer is. En eigenlijk is hij dat al niet meer, hoe dapper hij al rondloopt door het huis heen.

Intens gelukkig

Daarnaast dus die wolk van intens geluk waar ik op zweef en waar ik niet van af kan (maar zeker ook niet wil) komen. Ik geniet van elk moment, ik ben zo trots als een pauw en hoewel ik hem nu soms al achter het behang kan plakken (allés zelf willen doen, ook avondeten: dat is met spinazie geen succes), moet ik stiekem ook weer lachen om zijn fratsen. Elke dag denk ik weer; mooier wordt het niet. Ik hou van deze fase!

Al schrijvend en pratend kom ik tot de conclusie dat ik momenteel een overromantiserende moeder ben, die het alleen maar over de fantastische dingen van het moederschap kan hebben. Sorry folks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *