Eerste keer… de deur uit zonder baby

eerste-keerHad je me voordat ik bevallen was, verteld dat het zo moeilijk zou zijn om de eerste keer zonder je kindje de deur uit te gaan, had ik je waarschijnlijk heel hard uitgelachen. Tuurlijk, het zou echt wel even wennen zijn, maar zo moeilijk kon het toch niet zijn? Waarschijnlijk was het ook wel even fijn, om je eigen ding te doen. Toch?

De eerste keer

De eerste keer dat ik zonder mijn ventje wegging, was hij denk ik een week of 4 / 5. We waren net de pittige weken ingegaan, waarin hij veel huilde en wij geen flauw idee hadden wat er aan de hand was. Ook bleek hij spruw te hebben. Via een kennisje had ik de tip gekregen om bessensap op het tongetje te smeren (en even serieus, wat een wondermiddel is dat!). Maar via de lactatiekundige had ik eerst ander advies gekregen, dus daar waren we nog mee in de weer. Allebei werden we echter helemaal gek van het gehuil en het niet goed willen drinken van onze kleine man. Zo gek, dat ik op een zondag (1e paasdag) de auto gepakt hebt om naar de enige supermarkt die toen open was te rijden om bessensap te halen. Ik heb manlief 100.000 instructies gegeven en ben de auto ingestapt. Ik vond het heerlijk om even luidkeels weer met de radio mee te zingen en me even weer alleen op mezelf te hoeven focussen. Maar , op het moment dat ik de auto parkeerde bij de supermarkt, wilde ik eigenlijk al weer terug. Ik sjeesde de supermarkt door, baalde even flink toen ik bij de betaalautomaat van het parkeren alleen maar met cash of met creditcard kon betalen, sprintte weer terug naar de supermarkt om cash te pinnen en sjeesde toen als een idioot weer naar huis. Terug naar mijn mannen.

En nu?

Daarna moest ik het echt langzamerhand opbouwen. Even snel een boodschapje doen, even snel iets ophalen, tot aan wat langer weg blijven en even tijd voor mezelf. Ook ging ik weer aan het werk, dus ja, dan moet je wel eens wat langer wegblijven. Eerst bleef hij bij manlief of bij oma, die ik elke keer weer een heleboel instructies gaf. Inmiddels kan ik dat loslaten en geef ik globaal aan hoe de dag er ongeveer uit ziet (overigens niet aan manlief hoor, die weet dat natuurlijk) en dan ga ik met een gerust hart aan het werk. Ik merk wel dat ik het lastig vind als ik 3 dagen achter elkaar werk bijvoorbeeld. Nu werk ik maandag, dinsdag en donderdag en ik vind het heerlijk, die woensdag vrij. Maar in het begin werkte ik wel eens 3 dagen achter elkaar en dat vond ik wel lang. Dan was ik blij als het donderdagmiddag was en ik mijn kleintje weer kon ophalen. Ik heb inmiddels geleerd wat meer los te laten en het allerbelangrijkste is dat je een goed gevoel hebt bij degene bij wie je kindje blijft. Als dat er niet is, dan kun je wel weer een rechtsomkeert maken, want dan ben je er niet gerust op.

Hoe was het voor jullie om voor het eerst zonder je kleintje de deur uit te gaan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *