Sunday readings #2

Een nieuwe categorie op zondag. Een uitprobeerseltje. Ik ben al een tijdje zoekende naar hoe ik op mijn blog ook een stukje actualiteiten kan delen, zonder dat het een herhaling van een artikel wordt. Ik ga nu daarom elke zondag op mijn blog wat nieuwsartikelen delen, die ik heb gelezen in de afgelopen week en die mij deden verbazen of die ik interessant vond. De link kun je gewoon vinden, en ik ga eens heerlijk ongefundeerd mijn mening daarop geven. Dat vind ik namelijk heerlijk om te doen, doe ik in het dagelijks leven geregeld en manlief is dan vaak de sigaar die alles aan kan horen. Vandaag deel ik mijn mening met jullie over het vinger opsteken in de klas en geen tijd om op te voeden.

Vinger opsteken verdwijnt

Een bericht wat mijn aandacht trok: het vinger opsteken in de klas wordt verleden tijd en maakt plaats voor wisbordjes. Uit onderzoek blijkt dat eigenlijk altijd dezelfde kinderen hun vinger opsteken en dat de verlegen kinderen of de minder snelle kinderen hierdoor minder vaak een beurt krijgen. Als leerkracht weet je dan niet of alle kinderen de stof goed hebben begrepen. Durven kinderen hun vinger niet op te steken, omdat ze de stof niet snappen, omdat ze verlegen zijn, of omdat ze nog niet klaar waren met een bepaalde stof. De wisbordjes maakt dat verleden tijd. De leerkracht vraagt iedereen een som te maken en het antwoord op het bordje te schrijven. Als dan een groot gedeelte van de groep het fout heeft, moet de instructie opnieuw. Als een leerling steeds dezelfde fout maakt, is het tijd voor wat persoonlijke aandacht. Een mooie methode, denk ik. Ik was zelf zo’n ongelooflijk verlegen kind, dat al een kop als een boei kreeg, als ik alleen maar de beurt kreeg. Ik was zo ontzettend bang om iets fout te doen en uitgelachen te worden. Ik stak dus nooit mijn vinger op in de klas, terwijl ik de antwoorden heus wel wist. Ik denk dat je met zo’n wisbordje dat soort dingen wel uit de weg gaat. Aan de andere kant vraag ik me af hoe tijdrovend het is. Tijdens zo’n instructie duurt het natuurlijk langer, omdat je dan moet wachten tot alle kinderen klaar zijn en niet alle kinderen werken in het zelfde tempo. Dus wellicht zou een combinatie een mooie reden zijn, want naast dat je zo alle kinderen betrekt tijdens een klassikale instructie, vinden kinderen zoiets natuurlijk ook machtig interessant.

Deze week kwam het uitgebreid nog verder in het nieuws (ik schreef dit stuk vorige week al). Hier kun je nog andere alternatieven voor het vinger opsteken lezen.

Geen tijd om op te voeden

De kop van dit artikel deed mijn tenen krommen. Er stond namelijk levensgroot in: crèche is gesubsidieerde vorm van verwaarlozing. Wat? Mijn hersentjes gaan dan als een gek nadenken en springen van hot naar her (vraag maar eens aan manlief hoe snel ik bepaalde associaties maak en dan een opmerking er uit gooi, waar van iedereen denkt: Hoe komt ze daar nu bij? Ik heb mijn gedachtensprongen eens proberen uit te leggen, maar dat is niet mogelijk). De gedachten die door mijn hoofd gingen bij het lezen van die kop? Hoezo, verwaarloos ik mijn kind? Waarom durft dat mens dat te beweren? Hoe haalt ze het in haar hoofd? Maar, verwaarloos ik mijn kind dan, door hem twee dagen per week naar de opvang te laten gaan? En zo nog meer. Ik kan me nog indenken in haar punt, dat er ouders zijn die wel erg makkelijk over opvoeden denken. Of denken, dat doen ze op de crèche of op school wel. Tja, zo werkt dat natuurlijk niet. Als ouder heb je de verantwoordelijkheid om voor je kind te zorgen en te zorgen dat hij zich binnen de eigen mogelijkheden ontwikkelt. En opvoeden hoort daar gewoon bij. Maar dan de crèche als gesubsidieerde vorm van verwaarlozing? Ja, het klopt, ik werk omdat ik het fijn vind om ook mijn eigen ding te kunnen blijven doen. Maar ik werk ook om te zorgen dat we elke avond een verse maaltijd op tafel kunnen zetten. Dat ik mijn kind gevarieerd te eten kan geven. Dat we nog wat centjes over houden om leuke dingen te doen en eens een extraatje te kunnen kopen. En dan besef ik me heel goed dat ik nog in een luxe positie zit. Er zijn ook genoeg ouders (alleenstaand of samen) die gewoon elke dag moeten werken, om te zorgen dat ze kunnen blijven voorzien in de basisbehoeften van een kind (een dak boven het hoofd, eten etc. etc.).

Heb jij nog interessante/leuke/opmerkelijke nieuwsberichten gehoord/gelezen deze week? En wat vind jij van deze twee zaken?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *