Ontucht in de kinderopvang

Brrr, de kriebels krijg ik er van. De berichtgeving over ontucht in de kinderopvang. Vorige week was het helaas weer zo ver.

Het nieuws

Een ieder heeft het vast gehoord/meegekregen, want het is nog steeds vaak in het nieuws. Twee minderjarige kinderen (wat nu bekend is) zijn misbruikt door een mannelijke medewerker van de crèche. En dat is niet de eerste ontuchtzaak die aan het licht komt en het zal ook zeker niet de laatste zijn. Het laatste nieuws wat ik vandaag las over de meest recente zaak die aan het licht is gekomen, is dat deze man zelfmoord heeft proberen te plegen in zijn cel.

Mannen in de kinderopvang

Tja en dit maakt het voor mannen werkzaam in de kinderopvang nou niet bepaald makkelijk. Is er laatst nog een hele campagne opgezet dat er meer mannelijke rolmodellen voor jongens zouden moeten zijn. Dit helpt natuurlijk niet mee. Ik had het er laatst nog over: voor mannen in de hulpverlening überhaupt is het bepaald niet makkelijk. Altijd bewust zijn van hoe je overkomt en hoe iets geïnterpreteerd wordt.

En toch…

En toch was mijn eerste reactie toen ik dit bericht over ontucht las:

Jeetje, wat verschrikkelijk, die arme kinderen!

En ongeveer tegelijk, kwam de volgende gedachte op:

Gelukkig werken er bij ons geen mannen op de opvang.

Een verschrikkelijk oneerlijke gedachte. Om zoveel verschillende redenen, ik noem maar even: alle mannen over een kam scheren; geen enkele man zou dan meer te vertrouwen zijn; vrouwen kunnen ook dit soort dingen doen. Ik besef me volledig dat het een enorm oneerlijke gedachte is, en inmiddels is die ook wel weer wat gezakt. Ik ben ook absoluut niet wantrouwend naar mannen in het algemeen en ben ook zeker voor meer mannelijke rolmodellen in het onderwijs. Sorry mannen, voor mijn tegenstrijdige gedachtegang. Het is niet persoonlijk!

Zijn er meer mensen die deze gedachtegang herkennen? 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *